بالاخره با توجه به آگاه شدن افراد از اهمیت مدیریت دانش و تاثیراتش، اولین نشست مدیریت دانش با عنوان "مدیریت دانش و تعالی سازمان" برگزار می شود. این نشست در تاریخهای 27، 28 و 29 مرداد ماه در تهران با همکاری شرکت هلندی DNV-CIBIT، شرکت اینوتکس از ایالات متحده آمریکا، موسسه تحقیقات و آموزش مدیریت زیر نظر وزارت نیرو برگزار می شود. در کنار کارگاه ها و نمایشگاه خیلی امکانات و فعالیت های جنبی نیز در نشست وجود داره که پیشنهاد می کنم با سر زدن به سایت نشست (www.kmaward.ir) ازشون آگاه بشید امیدوارم علاقه مندان به مدیریت دانش بتونیم همدیگرو اونجا ببینیم.
 یک سری اطلاعات خلاصه نشست رو از سایت انتخاب کردم که بیشتر آشنا شید:
 موضوع محوری نشست امسال (KM Summit 2009) مدیریت دانش و تعالی سازمانی است.
 دبیرخانه  تهران: 88530849 - 021
دبیرخانه اصفهان: 3860202-0311  
شرکت CIBIT از سال 1988 توانسته است جایگاه بسیار معتبر و شهرت فراوانی در مجامع بین المللی به خاطر تمرکز بر سازمان­های هوشمند کسب نماید. این شرکت در 3 حیطه مدیریت دانش، مدیریت اطلاعات و فناوری اطلاعات و ارتباطات فعالیت می­نماید. شرکت CIBIT از ماه می 2006 توسط شرکت نروژی DNV خریداری شده است. شرکت CIBIT اکنون شاخص ترین ارائه دهنده مشاوره و آموزش در زمینه مدیریت دانش در اروپاست. از مشتریان آموزش های مدیریت دانش این شرکت می توان به Shell, Bank of Scotland, Unilever, HSBC, KLM, CMG, Cap Gemini, Sara Lee, ABN AMRO, ASTRA ZENECA, Robo Bank, KPMG, British Telecom, Amsterdam Airport, the World Nature Fund WNF, Jones Lang LaSalle, ATOS Origin, PFIZER اشاره کرد.
 از سوی دیگر شرکت CIBIT به عنوان یکی از شرکت های همکار و مشاوران کلیدی EFQM در اروپا، چارچوب مدیریت دانش در EFQM را به عنوان یک استاندارد جامع و مورد تایید EFQM در زمینه مدیریت دانش ارائه کرده است.
(مدرک شرکت در کارگاه های تخصصی هم مدرک بین المللی از طرف شرکت DNV-CIBIT و مورد تایید  EFQM  اروپاست هزینه این دوره در اروپا 1600 یورو است ، در صورتی که این دوره با همون مدرک در این نشست با کمتر از نصف این مبلغ برگزار می شود. )
 نشست دارای دو رویداد است:
 1.       رویداد عمومی نشست مدیریت دانش، سه روز به طول می انجامد. سخنرانی ها، مطالعات موردی، کارگاه های جنبی، نمایشگاه، زمینه های تعامل و اشتراک دانش و تکنیک های مدیریت دانشی که در خود نشست به کار می رود همگی، آن را تبدیل به رخدادی درخورتوجه می نماید.
 2.       رویداد آموزش تخصصی نشست، در کنار دیگر رویدادهای عمومی روزهای دوم و سوم  نشست امسال برگزار می گردد؛ و از نظر حرفه ای می تواند به عنوان نقطه اوج این نشست باشد. این کارگاه آموزشی با همکاری دو استاد مشاور EFQM از طرف شرکتDNV-CIBIT هلند و سه نفر تسهیلگر داخلی(که خودم هم یکی از این تسهیلگران خواهم بود) برگزار می گردد. برای آشنایی بیشتر با اساتید و گروه های هدف این کارگاه تخصصی، به اساتید و تسهیلگران و مخاطبان این رویداد سر بزنید.
اگر اطلاعات بیشتری خواستید در خدمتتون هستم.

ترجمه دانش (Knowledge Translation-KT) واژه نسبتا جدیدی است كه توسط موسسه كانادایی تحقیقات پزشكی Canadian Institutes of Health Research -CIHR)) در سال 2000 تعریف گردید. این واژه بعدا توسط موسسه ملی تحقیقات بازتوانی و بهزیستی برای استفاده كاربردی در برنامه های 2005-2009 مجددا تعریف گردید . این اصطلاح به فرآیند اطمینان از استفاده دانش مربوط به نتایج تحقیقات در بهبود سطح زندگی افرادی دارای معلولیت و ناتوانی و افزایش مشاركت آنان در جامعه اشاره دارد.

بنابراین یكی از اصلی ترین ویژگیهای KT، آن است كه تمام گامهای بین خلق دانش جدید و كاربرد آن ( ایجاد ارزش برای جامعه به عنوان یك كل) را در بر می گیرد. اصلی ترین نكته ای كه در KT روی آن تاكید می شود، تعاملات بین محققین ( خلق كنندگان دانش) و كاربران آن است. CIHR از مشاركت استفاده كنندگان در فرآیند خلق دانش، به عنوان یكی از فاكتورهای كلیدی موفقیت KT نام می برد.

 

همان گونه كه از تعریف برمی آید، دانش در KT تلویحا به معنای نتیجه تحقیقات است. با استفاده از استراتژیهای KT می توان سوالات و فرضیات تحقیقاتی را شكل داد، تحقیقات را هدایت كرد و نتایج آن را تفسیر كرده و برای كاربرد ساده تر، به زبان حوزه كاربردی ترجمه كرد contextualize)) و از آنها برای حل مسائل و مشكلات عملی استفاده كرد. تعاملات و گفتگوهای مداوم و مستمر بین گروههای مختلف خلق كننده دانش و كاربران ، در همه مراحل تحقیق بخش مهمی از KT را شكل می دهد.

در دانشگاه تورنتو نیز رشته ای با همین عنوان ایجاد شده است كه اطلاعات بیشتر در مورد آن را می توانید از محل زیر پیدا كنید:

Knowledge Translation Program, Faculty of Medicine, University of Toronto (2004). from http://www.ktp.utoronto.ca/whatisktp/definition/

 

مرجع:

Sudsawad, P. (2007). Knowledge translation: Introduction to models, strategies, and measures. Austin, TX: Southwest Educational Development Laboratory, National Center for the Dissemination of Disability Research.

[Online]. Available: http://www.ncddr.org/kt/products/ktintro/

[Online]. Available PDF: http://www.ncddr.org/kt/products/ktintro/ktintro.pdf

تکامل در ابزارها و مفاهیم مدیریت دانش

توسعه سریع و شتابان اقتصاد جهانی بهم‌پیوسته، حکایت از ضرورت توسعه قابلیت‌ها و توانایی‌های منابع دانشی کسب‌و‌کار دارد. در پاسخ به این ضرورت در دهه 90 مدیریت دانش به شکلی فراگیر مطرح شد و توسعه یافت. پس از گذشت سالیان وقوع رویدادهایی از جمله :

-         سازمان هایی که پیاده‌سازی مدیریت دانش را برون‌سپاری کرده بودند به آن به عنوان یک شایستگی محوری نگاه نمی‌کردند.

-         کتاب‌های با موضوع مدیریت دانش که زمانی در لیست 10 کتب پرفروش در دنیا قرار داشتند، کمتر مورد توجه قرار می‌گرفتند.

-         نویسندگان کم‌کم شروع به نوشتن درباره مرگ مدیریت دانش کردند.

-         نیمی از کنفرانس‌های مدیریت دانش کانادا به علت کمبود علاقه‌مندان لغو شد و ...

در اینکه دانش و آموزه‌های سازمان و کسب‌و‌کار باید مدیریت می‌شد شکی نبود ولی سازمان‌ها سرمایه‌گذاری‌های نا‌مناسبی در این رابطه داشتند چراکه رشد سازمانی و توسعه خلاقیت دیده نمی‌شد، به روند تصمیم‌گیری‌های مدیریتی کمکی نشده بود، کارایی و بهره‌وری افزایش نیافته بود.به این ترتیب ضرورت توجه به پاره‌ای عوامل و ابزار موثر برای موفقیت پروژه‌های مدیریت دانش احساس شد.در ادامه به برخی عوامل اشاره می‌کنیم و در بخش‌های آتی در مورد ابزار‌ها و پارادایم جدید مدیریت دانش مطالبی مطرح خواهیم کرد.

شبکه‌های اجتماعی[1]: ساختار‌های سنتی و نقشه فرایندهای کسب‌و‌کار اطلاعات بسیار کمی در مورد اینکه کارها در سازمان دقیقا چطور انجام می‌شوند، می‌دهد. واقعیت این است که جریان کار و دانش اکثرا بر‌اساس روابط و الگو‌های غیر‌رسمی بین کارکنان ایجاد می‌شود. آنالیز شبکه‌های اجتماعی توسط رهبران سازمان‌های بزرگ برای درک سازمان غیر‌‌قابل مشاهده و دخالت در آن برای افزایش بهره‌وری و کارایی عملیات دانشی بکار می‌رود.

همکاری[2]: در اقتصادی که به شدت به دانش تخصصی وابسته است، همکاری یک اصل بسیار ضروری است. بعضی رویکردهای مدیریت دانش مثل انجمن‌های کاری به این موضوع اشاره دارند. آنچه مهم است تاکید و تمرکز بیشتر بر همکاری بین اعضا، تیم‌ها، واحد‌های سازمانی و استفاده از ابزارهایی مانند ویدیو کنفرانس، وب‌کنفرانس. اکنون سازمان‌ها به شدت بر‌روی توسعه فرهنگ و مهارت‌هایی کار می‌کنند که یک همکاری قوی و ارزشمند را برای سازمان به دنبال داشته باشد. ضمن اینکه استقرار فرایندهای مدیریت دانش در یک سازمان واقعا نیازمند استفاده از تمام پتانسیل‌های همکاری است.

تناسب[3]: با توجه به حجم عظیم اطلاعات که هر روز برتعداد آن‌‌ها افزوده می‌شود، بحث یافتن و در اختیار داشتن اطلاعات مرتبط بسیار مهم است، به گونه‌ای که ابزارهای تکنولوژیک بسیاری در این رابطه ایجاد شده است و سایت‌هایی نظیر آمازون به خوبی از چنین ابزارهایی بهره می‌برند.

جریان کار[4]: دانش در تمام سازمان جاری است. سازمان‌ها در آینده فرایندهای خود را به Platform هایی برای تسهیل جریان کار تبدیل خواهند کرد. به عبارتی دیگر، یادگیری‌ها در خلال جریان کار بسیار مهم است و بخش عمده‌ای از دانش‌ها در آنجا تولید می‌شود و سازمان‌ها به دنبال یکپارچه‌کردن تمام منابع یادگیری در جریان کار هستند.

ارتباطات دانش محور[5]: امروزه تمام مشتریان و تامین کنندگان سازمان‌ها به منظور ایجادارزش افزوده برای خود در پی به وجود آوردن ارتباطاتی با سازمان هستند. سازمان‌ها دریافته‌اند که برون‌سپاری تنها زمانی موثر است که جریانات دانش موثری بین آنها برقرار گردد. شرکت‌های حرفه‌ای متوجه شده‌اند که نه تنها مشتریانشان خواهان ایجاد رابطه برای انتقال دانش هستند بلکه به تجربه مشاهده کرده‌اند که این امر سبب افزایش رضایت و وفاداری مشتریان می‌شود. روابط، آینده جامعه و کسب‌و‌کار را می‌سازند و قلب تپنده آن‌ تبادل دانش‌های غنی‌شده است.  

 

 

 

نقل از: Advanced human technologies group (http://ahtgroup.com)

        The Future of Knowledge Management(blogs.salon.com)

همایش ملی "مدیریت دانش و علوم اطلاعات: پیوندها و برهم‌كنش‌ها" روز 26 فروردین 1388 از ساعت 8:30 الی 17:30 در سالن یوسف شریعت‌زاده سازمان اسناد و كتابخانه ملی جمهوری اسلامی ایران برگزار می‌شود. این همایش با همكاری پژوهشگاه اطلاعات و مدارك علمی ایران، انجمن كتابداری و اطلاع‌رسانی ایران و سازمان اسناد و كتابخانه ملی جمهوری اسلامی ایران برگزار می‌شود. برای كسب اطلاعات بیشتر در خصوص آن به وب سایت همایش مراجعه نمایید.

www.km-seminar.ir

 

با آرزوی بهروزی

روابط عمومی و امور بین‌الملل

پژوهشگاه اطلاعات و مدارك علمی ایران

از طرف یکی از همکاران برای داوری تعدادی از مقالات یک کنفرانس دعوت شدم. خواندن مقالات ارسالی انگیزه نوشتن این پست بود.

 تمایل نسل جوان به انتشار هر چه بیشتر مقالات خوشحال کننده است. مآخذ اکثر خارجی بودند و موضوعات کم و بیش جدید. اما اشکالات عمومی در بیشتر مقالات بررسی شده وجود داشت که فکر کنم بیان کردنشان در اینجا به تکرار نشدنشان کمک کند:

1. بسیاری از منابع انگلیسی استفاده شده معتبر نبودند. کمتر مقاله ای از یک مجله معتبر داوری شده میشد یافت کرد. حتی در یکی از مقالات دو صفحه به پستی از یک وبلاگ خارجی  اختصاص داده شده بود. شاید علت این مساله دسترسی نداشتن به بانکهای اطلاعاتی مقالات مجلات باشد.

2. برخی مقالات را بسختی میشد تالیفی و یا حتی ترجمه ای تلقی کرد. مولف چند مقاله خارجی خوانده و از آنها ترجمه ای غیر قابل فهم ارائه داده بود. هیچ اثری از تفکر خود نویسنده دیده نمیشد.

3. معادلهای فارسی نامانوس برای اصطلاحات انگلیسی بکار رفته بود مثل: پیشنهاد دهی عقلانی. در برخی موارد معادل انگلیسی عبارات در پانویس ذکر نشده بود که فهم مطلب را دشوار میکرد.

4. مقالات بومی نبودند: گرفتن ایده های نوین از خارج خوبست اما خوبتر اینست که آنها را در بستر کشور خودمان و با فرهنگ سازمانی خودمان بسنجیم.

5. فقدان استناد به منابع رجوع شده: در متن برخی مقالات مطالبی از نوشته های دیگران بود بدون اینکه هیچ ماخذی به منبع رجوع شده داده شود.

آیا تجارب یک نوع دانایی هستند؟
وقتی که در تئوری خلق دانایی نوناکا از تبادلات دو نوع دانایی صحبت می کند، آیا منظورش تبدیل دانایی به تجربه و بالعکس است؟ آیا اصولا تجربه- با تعریفی که در پست قبلی مطرح شد- می تواند به دانایی تبدیل شود؟
مطابق تعریف، دانایی ضمنی به معنای باورها، دانسته ها ،مهارتها و تجربه هایی است که در ذهن افراد موجود بوده و در کار ئ تصمیم گیریهای آنان متجلی می شود.
پس با این تعریف تجربه هم یک نوع دانایی است؟
با وجودی که برخی محققین بر این امر تاکید کرده اند (به عنوان مثال می توان به مقاله معروف sun,finnie در این خصوص اشاره کرد) من خیلی با این قضیه موافق نیستم!
برای پشتیبانی این نظر می خواهم به مثال اختراع دستگاه پخت نان ماتسوشیتا - که در کتاب شرکتهای دانش آفرین نوناکا و تاکوچی ذکر شده است- استناد کنم. در این مثال، مولفین به اهمیت دانایی ضمنی که در روش ورز دادن نان توسط نانوای ماهر به صورت تلویحی وجود دارد، اشاره می کنند. به نظر من گرچه این دانایی ضمنی کاملا از جنس مهارت است، اما در تعریف تجربه صدق نمی کند. تجربه ممکن است یک دانایی ضمنی باشد، و به دلیل تکرار یک وظیفه/فعالیت/... بدست آمده باشد، اما نکته اصلی در آن است که نتیجه یک موقعیت تصمیم گیری است. اگر بخواهم از همین مثال برای تعریف تجربه استفاده کنم، می توانم بگویم که اگر این نانوا مخمرهای طبیعی و شیمیایی مختلف را برای حل مساله "پف کردن نان" استفاده می کرد می توانستیم دانایی وی را تجربه بنامیم.
به طور خاص، دانایی هایی که در نتیجه حل یک مساله - حتی به کمک سعی و خطا- ایجاد شده باشد را می توان تجربه نام نهاد.
سعی می کنم در پست بعد قدری در مورد شکل وفرمت تجربه صحبت کنم.

بی شك، ارتباط نزدیكی بین تجارب و دانایی وجود دارد. به عنوان مثال، تجارب را می توان به عنوان پالایشگر دانایی در نظر گرفت. نه تنها انواع خاصی از دانایی می توانند به تجارب تبدیل شوند ( مثلا در گام درونی سازی در تئوری خلق دانایی نوناكا) بلكه تجارب می توانند معیاری برای تبدیل داده ها به دانایی محسوب شوند.

کانون سرمایه های فکری و مدیریت بازرگانی دانشکده مدیریت دانشگاه تهران در روز یکشنبه 10 آذر سمیناری در زمینه مدیریت دانش و مدیریت دانش مشتری برگزار می نمایند که شرکت در آن برای عموم آزاد است. اعلامیه مربوط به این برنامه را می توانید در تصویر زیر ببینید. برنامه از ساعت 11:30 تا 13:00 خواهد بود و آدرس دانشکده مدیریت هم زیر پل گیشا (تقاطع بزرگراه چمران و جلال آل احمد) است. از خوانندگان این وبلاگ دعوت به حضور می نماییم.

 

قدیم ها انسان، انسان بود و اینترنت هم اینترنت بود. اما به نظر من روز به روز مرز بین این دو کمرنگ تر می شود. در سال های اخیر اینترنت بیشتر و بیشتر تبدیل به گسترشی از وجود انسان شده است. این گسترش هم در سطح فردی بوده و هم در سطح اجتماعی. هر فرد تبدیل شد به خودش به علاوه اینترنت. اطلاعات هر فرد تبدیل شد به اطلاعات خودش به علاوه اطلاعاتی که از طریق اینترنت به آن دسترسی داشت. در سطح اجتماعی رابطه من با دیگران تبدیل شد به رابطه من با دیگران از طریق ایمیل، وبسایت، و... به علاوه رابطه من با خوانندگان وبلاگم به علاوه رابطه من با دیگران از طریق اورکات، یاهو 360، فیس بوک و...

در هر دو سطح از قدرت رایانه ها استفاده کردیم تا ارزش جدید بسازیم. هم شکل کارهای قبلی مان تغییر کرد و هم یاد گرفتیم کارهای جدید انجام بدهیم. اما شاید مهمترین کاری که اینترنت کرد این بود که نه تنها ارزش من و شما و ایشان را افزایش داد بلکه ارزش من به علاوه شما به علاوه ایشان را افزایش داد. اگر اینترنت فقط برای من بود و هیچ کس دیگر روی آن اطلاعاتی نمی گذاشت برای من ارزشی نداشت. اما حالا که من و شما و ایشان روی آن اطلاعات می گذاریم هر کدام از ما به اندازه اطلاعات همه ما از آن استفاده می کنیم. هر یک نفری هم که اضافه شود همه ما نفع می بریم. این یعنی ایجاد ارزش افزوده از طریق به کارگیری قدرت جمع.

در سال های اخیر شاهد موفقیت سایت هایی در اینترنت بودیم که بهترین استفاده را از این توانایی اینترنت انجام دادند. سایت هایی که به نحوی توانستند از عقل جمعی کاربران ارزش افزوده ایجاد کنند (معروف به وب 2). معروف ترین مثال ویکیپدیا است اما فلیکر، دلیشز، و خیلی سایت های دیگر هم نمونه های موفقی بودند که با درخشش خود بحث «رایانش اجتماعی» را داغ کردند.

در حالی که در محافل اینترنتی تب رایانش اجتماعی فراگیر بود و در محافل علمی و مدیریتی در ایران تب مدیریت دانش فراگیر بود، مناسب دیدیم در رابطه با ارتباط این دو مبحث مطلبی بنویسیم. در واقع رایانش اجتماعی چیزهایی برای افزودن به مدیریت دانش دارد که شایسته بررسی است. مقاله ای که حاصل شد کار مشترک بنده با خانم ها مریم صابری، شیما مرادی، و مریم صراف زاده است. آن را می توانید از لینک زیر دانلود کنید:

رایانش اجتماعی در سازمان: رویکردی نوین در مدیریت دانش (کیهانی، صابری، مرادی، و صراف زاده ۱۳۸۶)

بسیاری از سازمان‌هایی كه به مدیریت دانش می‌پردازند، اغلب آن را به‌صورت مجزا و مستقل از اهداف استراتژیك فعلی سازمان می‌بینند. برخلاف آن‌كه دانش را به‌عنوان منبع مزیت رقابتی شناسایی می‌كنند، اغلب برنامه‌های مدیریت دانش، مستقیماً به استراتژی مربوط نمی‌شوند....

منبع : مجموعه مقالات كنفرانس مدیریت دانش (به ویراستاری نوناكا و همكاران، 2007) از مقاله پروساك و ویز با عنوان دانش در تنظیمات سازمانی

فرآیندهای کسب وکار را می توان با شناسایی نقاط ضعفشان بهبود داد. بنابراین سازمانها نیازمند روشی نظام یافته برای شناسایی و اصلاح نقاط ضعف وبهبود فرآیندها هستند. اغلب سازمانها در این مورد به دانش و تجربه کارکنان خود وابسته هستند که مسلما دارای محدودیت می باشد. فرصت بزرگی خواهد بود اگر سازمانها قادر باشند تا از دانش و تجربه انباشته ای برای رویارویی با چالشهای مشابه استفاده کنند.

چنین رویکردی منجر به ایجاد وتوسعه مدلهای مرجع شده است.مدلهای مرجع فرآیندی ( به عنوان مثالی از یکی از معروفترین آنها می توان به چهارچوب APQC اشاره کرد) ساختارهای سلسله مراتبی هستند که با مشارکت سازمانهای مختلف و به عنوان پیشنهادی برای سازماندهی فرآیندها ( یا حتی به عنوان بهترین تجارب) در بنگاهها قابل استفاده هستند.

امروزه این دانایی در نرم افزارهای نقشه برداری و بهبود فرآیند نیز جای گرفته است.به عنوان مثال شرکت IDS-Scheer مجموعه ای از نرم افزارهای خود را به مدلهای مرجعی مانند ITIL,VRM و SCOR اختصاص داده است.برای آشنایی بیشتر با مدلهای مرجع و نیزاین نرم افزارها می توانید به سایت این شرکت مراجعه نمایید.

مراجع:

http://www.ids-scheer.com/us/en/ARIS/ARIS_Reference_Models/82854.html

http://www.apqc.org/portal/apqc/site

http://www.itil-officialsite.com/home/home.asp

http://www.value-chain.org/en/cms/?1960

در دو سه سال اخیر صحبت از افول مدیریت دانش زیاد بوده است (مثلآْ اینجا را ببینید که سال ۲۰۰۶ نوشته شده است). در واقع صحبت از افول مدیریت دانش از ابتدای ظهور مدیریت دانش هر از گاهی مطرح می شده است! حتی در سال ۲۰۰۰ که مدیریت دانش در حال اوج گیری سریع بود، توماس داونپورت که از پیشگامان مدیریت دانش بود در نوشته ای (اینجا) تعریف کرد که مدیریت دانش دیگر قدیمی شده و حتی همسرش که چندان هم سررشته ای از مسائل مدیریت و کسب و کار ندارد به او پیشنهاد کرده است که به موضوعات دیگر بپردازد.

با وجود اینکه در ایران علاقه محققین به مدیریت دانش در اوج خود به سر می برد به طور کلی در جهان این درست است که بگوییم مدیریت دانش دیگر چیز جدیدی نیست و به همین دلیل هم هست که افرادی که می خواهند همیشه روی جدیدترین موضوعات کار کنند کمی از مدیریت دانش فاصله گرفته اند. اما مدیریت دانش هنوز مهم است و مقداری جا افتاده تر شده است. ویراستار شماره ویژه مدیریت دانش نشریه اومگا (Omega) نیز به همین نکته اشاره دارد. شاید کل مدیریت دانش دیگر جدید نباشد اما هنوز مهم است و موضوعات مهمی در آن هنوز نیاز به تحقیقات بیشتری دارند.

این مقاله سال ۲۰۰۸ (لینک) که مقدمه این ویژه نامه است و مروری بر کل مقالات آن دارد را خانم آذر اورنگیان ترجمه کرده و فایل آن را در اختیار عموم قرار داده است. البته کار ایشان مقداری فراتر از ترجمه است و مطالب بیشتری را نیز شامل می شود. می توانید آن را از لینک زیر دانلود کنید:

مدیریت دانش و یادگیری سازمانی - کینگ ۲۰۰۸ - ترجمه آذر اورنگیان

پیرو بحثی که در پست قبلی در مورد ترجمه کتب (مدیریت دانش) به زبان فارسی داشتیم در شماره ۱۹۲ و ۱۹۳ مجله تدبیر  میزگردی با عنوان «توانمند سازی زبان پارسی در عرصه مدیریت»  به چاپ رسیده است ( به زودی شماره ی ۱۹۳ نیز از طریق وب سایت سازمان مدیریت صنعتی در دسترس خواهند بود)

در این میز گرد که اساتید آقایان دکتر الوانی - دکتر بنی اسدی- دکتر خاکی- دکتر ذوالفقاری- دکتر رضایی نژاد ( صاحب یکی از بهترین قلمهای ترجمه- شاید ترجمه ایشان از کتاب همر و چمپی به عنوان یک نمونه عالی مثال زدنی است) - دکتر شیخ رضایی و دکتر فاضلی در آن شرکت داشتند به بعضی از مهمترین مطالب مربوط به آسیب شناسی فرآیند ترجمه و انتقال متون مدیریتی بویژه در ایران پرداخته شد.

خواندن این متن را - بویژه برای آنان که قصد ورود به وادی ترجمه را دارند - توصیه می کنم.

سایت موسسه تحقیقات و آموزش مدیریت وزارت نیرو یک بخش مدیریت دانش دارد که مطالبی را به شکل اسلاید ارائه می دهد.

کتاب شرکتهای دانش آفرین نوناکا را که توسط انتشارات سما قلم منتشر شده بود در یکی از پستهای پیش معرفی کردیم. بنا به ضرورتی در این تعطیلات مروری بر این کتاب داشتم که کاش نداشتم. متاسفانه تا وقتی اعتبار در محیطهای دانشگاهی و تحقیقاتی با طول رزومه و تعداد مقالات و به شکل کیلویی ارزیابی می شود انتظاری جز ترجمه و انتشار با چنین کیفیتی نمی رود.
به شخصه هیچ یک از مترجمان کتاب را نمی شناسم و حتی نمی دانم که از کدام دیسیپلین و با چه تحصیلات و زمینه ای از مدیریت دانش دست به این کار زده اند. حدسم این است که یک استاد و چند دانشجویی که به هر حال گرفتاری نمره داشته اند در مدت زمان محدود و تحت فشار زمانی( که البته برای کتابی که حداقل 10 سال از انتشار آن گذشته است قدری غیر منطقی است) این کار را انجام داده اند. کار به صورت بسیار سیستمی و با "آنالیز" کتاب به فصلهای تشکیل دهنده و بدون " سنتز" نهایی انجام شده است و انسجام لحن و محتوای کتاب از دست رفته است. (به عنوان مثال می توان از معادلهای متعدد اصطلاح Integration در سراسر کتاب نام برد)
به نظر من با خواندن این کتاب نمی توان مفهومی از این تئوری و موردکاویهای توضیحی که نوناکا در متن کتاب ارائه میدهد درک کرد .هر چند که متن انگلیسی نوناکا از نظر گرامر بسیار ساده و روان است و فقط گاهگاهی یک لغت نامانوس - بالاتر از 504!!!- در متن یافت می شود .(حتی احتمالا خود مترجمان نیز مفهومی از کتاب و نظریه ارائه شده در آن کسب نکرده اند) و در مجموع به نظر من این کتاب چیزی به قلمروی دانش به زبان فارسی اضافه نکرده است....
به هر حال همیشه خجل بودم که از مشرکتهای سایر محققان فارسی زبان در این حوزه بی بهره بوده ام اما مطالعاتی از این دست مرا در مطالعه مراجع انگلیسی مصر تر می سازد.
به هرحال شاید توقع من زیاد است و یا اینکه هنوز اجبارهایی از این شکل مرا به ارائه چنین محصولات علمی - پژوهشی وادار نکرده است والا این اثر نیز در جای خود قابل تامل ( و تحمل؟؟) خواهد بود؟؟